van het Heconaerf
 

Ziektes/gebreken

 

 

Chiari-achtige malformatie, afgekort CM

--------------------------------------------------------

Deze aandoening word meestal in één adem genoemd met syringomyelie, ze kunnen samen, maar ook apart voorkomen.
Om te beginnen zijn het erg pijnlijke aandoeningen. Bij de mens staat deze ziekte bekend als één van de meest pijnlijke aandoeningen die er zijn.

De ziekte ontstaat doordat de schedel zo gevormd is dat de kleine hersenen door het achterhoofdgat tot in het ruggemerg komen.
Symptomen van deze aandoening zijn onder andere: zware hoofd- en nekpijn, moeite met slikken, duizeligheid.
 

Syringomyelie of SM is een hele pijnlijke aandoening. Het komt voor bij de dwergkees.

Syringomyelie (syrinx = buis, myelon = ruggenmerg) is de term die gebruikt wordt om holtevorming in het ruggenmerg aan te geven. Het hersen- en ruggenmergvocht stroomt niet meer goed door. Doordat de doorstroom is geblokkeerd hoopt het vocht zich op.
Het betreft een aandoening waarvan de ontstaanswijze ingewikkeld en niet volledig begrepen is. De vorm van de schedel zou van invloed kunnen zijn op het ontstaan van syringo bij de hond. De behandeling kan tevens erg lastig zijn en is op pijnbestrijding gebaseerd.
Het is trouwens niet alleen een ziekte die voorkomt bij honden, ook bij de mens is deze aandoening bekend.

Met een MRI-scan is deze aandoening duidelijk aan te tonen.
Waar een scan gemaakt kan worden, klik hier

Syringomyelia komt voor bij meerdere hondenrassen, maar is vooral bekend bij de Cavalier King Charles Spaniels. Sinds een aantal jaren is de ziekte ook bij de dwergkees waargenomen en door scans aangetoond.

De verschijnselen openbaren zich bij de hond meestal tussen 6 maanden en 3 jaar maar kunnen zich op elk ogenblik voordoen, zelfs bij pups van 8 weken oud! Hoe jonger de klachten beginnen hoe ernstiger. Symptomen treden vaker op bij opwinding of tijdens uitlaten aan de lijn, het kan in periodes voorkomen. De meest gemelde klachten zijn: buitensporig krabben, vaak ‘lucht’ krabben dus zonder de nek met de krabbende achterpoot aan te raken, gevoeligheid of onverklaarbare pijn rond nek, kop, schouders en/of achterpoten. Soms slapte, stijfheid of pijn in de poten. Janken zonder reden, tot gillen aan toe.

De aandoening kan alleen met pijnbestrijding behandeld worden. In sommige gevallen is dat niet afdoende en zal de hond uit zijn lijden moeten worden verlost.

Bij de Cavalier King Charles Spaniel is het scannen van ouderdieren sinds een aantal jaren verplicht gesteld, waarbij licht aangetaste dieren alleen met gezonden dieren gekruist mogen worden. Elke hond die op de MRI-scan ernstiger aangetast blijkt, wordt voor de fok uitgesloten. Deze aanpak heeft al succes laten zien.

 Wat melden eigenaren van honden met syringomyelie en/of chiara?
Pijn is moeilijk te lokaliseren en omdat de pijn ook vaak wisselend optreedt, wordt deze vaak gemist door zowel eigenaar als de dierenarts.
Wat men kan merken zijn bv het volgende gedragingen:
na springen of beweging met het hoofd tussen de beide voorpoten op de grond gaan liggen,
plotseling schreeuwen of gillen,
een zacht piepgeluid bij de ademhaling,
kreunen, vermoeidheid, niet willen spelen of wandelen,
met het hoofd in een ongewone (vaak opgeheven) positie slapen, gewone aanrakingen als pijnlijk ervaren,
de hond vindt het vaak niet fijn om op bepaalde plaatsen van het lichaam aangeraakt te worden,
krabben (vaak tijdens het lopen en meestal aan 1 zijde),

hernia-achtige (uitvals)verschijnselen,
rusteloosheid en veel van ligplaats veranderen,
met het hoofd langs bv een stoelpoot wrijven,
veel gapen, smakken met de mond, schudden met het hoofd.

Naast de pijnklachten kunnen er ook neurologische verschijnselen ontstaan zoals een krachtvermindering in de poten, verlamming van de achterhand, evenwichtsverlies. Opvallend is ook dat de spieren van honden met deze ziekte erg hard kunnen worden.

Nogmaals, het is heel erg moeilijk om de ziekte vast te stellen. Mede doordat veel van de pijnuitingen zoals het krabben en rollen in de mand ook als normaal gedrag gelden en mede doordat de pijn wisselend op kan treden. Er kunnen perioden zijn dat de hond nergens last van lijkt te hebben en ineens kan er een periode zijn dat de hond zich raar gedraagt. En om het nog ingewikkelder te maken, laat lang niet iedere hond alle symptomen van de ziekte zien en verschilt het ziektebeeld dus per individu. Hierdoor verkijkt een eigenaar zich snel en denkt dat de hond een tijdelijk huid- of oorprobleem heeft gehad.

Epilepsie

----------------------------------------------------- 

Een hele complexe aandoening die vooral bij honden en mensen voorkomt. U kunt er alles over lezen op deze website:  http://www.epilepsiebijhonden.nl/

Het is een ziekte die door meerdere factoren veroorzaakt kan worden. De ziekte uit zich in allerlei vormen van toevallen en de aard van de toeval zegt niets over de achterliggende oorzaak.

Allereerst is er de erfelijke variant. Deze treedt meestal op bij honden jonger dan 3 jaar, vaak is de eerste aanval te zien op een leeftijd van 1,5 jaar. We spreken van de erfelijke variant als alle andere varianten zijn uitgesloten.
Epileptische aanvallen kunnen ook veroorzaakt worden door ziekte in de organen als hart en nieren.
Ook is het mogelijk dat de aanvallen opgewekt worden door een allergische reactie.

Als de hond toevallen heeft gehad is een grondig lichamelijk- en bloedonzoek nodig. Mocht er namelijk een lichamelijke oorzaak gevonden kunnen worden, dan is de ziekte natuurlijk beter te behandelen. De deskundige op dit gebied is in Nederland professor Mandigers, neuroloog en dierenarts. Hij is verbonden aan dierenkliniek de Wagenrenk in Wageningen. Het is aan te bevelen zieke honden bij hem te laten onderzoeken. Voor het ras als geheel is het nodig te weten welke honden werkelijk aan de erfelijke variant lijden en als iemand dat precies kan onderzoeken dan is dat de heer Mandigers.

Epilepsie is opgenomen in het fokreglement, zieke dieren moeten worden gemeld en de ouderdieren daarvan moet uit de fok worden genomen.

Black Skin Disease of Alopecia X

----------------------------------------------------------
 Het is een huidaandoening zonder duidelijke oorzaak, als alle andere huidaandoeningen kunnen worden uitgesloten zal het wel BSD zijn. Vooral de dwergkees wordt erdoor getroffen, maar het kan ook bij de grote grijze keeshond voorkomen.


Typische symptomen zijn plaatsen waar het haar dunner wordt of zelfs volledig kale plekken op bepaalde plaatsen van het lichaam. De kale plekken zijn meestal symmetrish . De meest frequent getroffen plaatsen zijn de nek , de romp, de omgeving van de implanting van de staart en de omgeving van de achterste dijen. De problemen met vachtverlies rond de nek worden dikwijls verward met de effecten van een slechte halsband. De vacht rond de getroffen gebieden is meestal harder dan die op de rest van het lichaam en heeft de neiging om te breken wanneer men de hond kamt of borstelt. De huid verkleurt op de kale plekken donker, een olifantenhuid. De getroffen honden hebben meestal  geen jeuk of schilfers.

Als pup hebben de aangedane honden vaak een grijze vacht, met heel veel wol en weinig dekharen. De honden komen vaak slecht door de verharing, soms blijft de onderwol gewoon zitten.

De behandeling is niet altijd eenvoudig. Omdat er geen oorzaak bekend is, is de oplossing ook niet zo makkelijk. Soms helpt castratie. Wassen met een bepaalde shampoo kan soms verbetering brengen.

Er zijn verschillende studies om de erfelijke oorzaak vast te stellen, maar tot nu toe is er nog niets gevonden.    

In Bern, Zwitserland loopt al langer een wetenschappelijk onderzoek naar BSD. U kunt bloed van zieke en gezonde honden opsturen: naar aanmeldformulier

Patella Luxatie of PL

-----------------------------------------------------

Een patella luxatie of PL is een loszittende knieschijf. Het komt voor bij verschillende rassen, waaronder de dwergkees.

Oorzaak
Het kniegewricht wordt gevormd door het dijbeen en het scheenbeen. Voor op het dijbeen loopt een sleuf waar de knieschijf normaliter in ligt.  Bij sommige honden is de sleuf in het dijbeen ondiep en zit de aanhechting van de kniepees wat te ver naar binnen toe. De knieschijf kan dan makkelijk uit z'n sleuf schieten. Als dit gebeurt spreken we van een patella luxatie.

Voorkomen
De patella luxatie  is vooral een probleem bij de kleinere hondenrassen. Het komt echter ook bij de grotere rassen af en toe voor.

Diagnose
De klachten van de hond hangen af van de ernst van de luxatie. We kennen verschillende vormen. Als de knieschijf er slechts incidenteel afschiet spreken we van een habituele luxatie.

Honden die dit hebben lopen af en toe een paar passen met een pootje opgetrokken. De knieschijf is dan van zijn plaats geschoven. Na een paar stappen schiet hij weer terug en de hond loopt weer normaal verder. Voor huishonden hoeft dit geen probleem te zijn, maar voor een showhond is het een in het oog springend gebrek.

Erger wordt het wanneer de knieschijf er af ligt en slechts af en toe terugspringt. We spreken dan over een stationaire luxatie. Deze honden hebben problemen met overeind komen en met lopen. Ze gaan achter met O-beentjes en een soort kikkerpas lopen. De hond heeft hier meestal zelf behoorlijk last van.

De ergste vorm is wanneer de knieschijf er totaal afligt en ook niet meer op z'n plaats is terug te leggen. Deze dieren kunnen niet normaal staan en moeten roeien met hun achterpoten om vooruit te komen.

Behandeling
Dieren met een hele lichte luxatie, waarbij de knieschijf maar heel af en toe luxeert hoeven niet persé geopereerd te worden. Als de knieschijf vaker van z'n plaats schiet, of zelfs permanent verkeerd ligt moet er worden ingegrepen. De enige manier is operatief.  De behandeling verschilt van geval tot geval en is afhankelijk van de ernst van de aandoening.

Erfelijkheid
De aandoening is een erfelijk gebrek. Het is daarom raadzaam om niet te fokken met dieren met een duidelijke luxatie. De precieze wijze van overerving is niet bekend, maar zal waarschijnlijk op meerdere factoren berusten, net zoals b.v. HD.

Preventie
Afgezien van een gericht fokprogramma is er geen manier om luxaties te voorkomen. Traplopen, springen en dergelijke hebben geen invloed op het ontstaan van een luxatie.

© Copyright 2015 Dierenkliniek Brouwhuis, hier iets ingekort.

Maar volgens andere dierenartsen spelen gewicht, bespieren en beweging wel degelijk een rol bij het ontstaan of de ernst van de klachten.

Open fontanel

---------------------------------------

Een open fontanel is iets wat ook steeds vaker voorkomt bij de Dwergkees/Pomeranian en een aantal jaren geleden veel voorkomend bij Chihuahua's.

Iedereen wil natuurlijk een echte Pomeranian met een schofthoogte tussen 18 en 22 cm zoals in de rasstandaard staat beschreven maar, soms maak je als fokker wel eens een verkeerde keuze met een bepaalde combinatie en worden er pups geboren met bv een open fontanel.

De fontanel is meestal gesloten op een leeftijd van 6 weken maar met uiterlijk 9 weken moet deze toch echt helemaal gesloten zijn.

Is dit niet het geval en sluit deze veel later of helemaal niet dan is het wel raadzaam om met deze teef/reu  nooit een nestje te doen of ter dekking stellen.

-------------------------------------------------

Let wel: Ook al doe je als fokker zo goed je best bv. uitzoeken van je lijnen waar je mee wilt fokken, een passende dekreu zoeken, eventueel testen, enz. en dan nog kan het fout gaan, ook al heb je als fokker je best gedaan om een goede en gezonde reu en teef met elkaar te laten paren.

Als laatste wil ik dit nog kwijt ; ieder pupje is leuk, lief en geweldig vooral de kleine Dwergkees/Pomeranian maar, zoek eerst eens wat info op bv. bij de Nederlandse Keeshonden Club (zie de link op mijn linkpagina)

Neem eens contact op met meerdere fokkers ( liefst telefonisch) of vraag eens of U langs mag komen om info op te doen.

Al met al verdiep U eerst eens in het ras voordat U besluit om een pup te kopen.